Home / Nieuw / Josien Willemsen – Ziek paard: voor wie doe je het?

Josien Willemsen – Ziek paard: voor wie doe je het?

Paarden en iets met baronnen van Munchhausen…  Ziek paard, maar voor wie doe je het? Ken jij ook mensen met paarden die herhaaldelijk akelig kwalen of verwondingen hebben? Die heel veel onderzoek nodig hebben en ingewikkelde, pijnlijke of levensingrijpende behandelingen moeten ondergaan? Eigenaren die heel ver gaan in allerlei (akelige) onderzoeken bij het paard, “want je wilt weten wat het is” om geen schuldgevoel te hebben naar hem. Is dat dikke pech voor beiden? Of heeft het te maken met de wijze omgang tussen mens en paard? Ik wil voorop stellen dat ik niemand wil beschuldigen van opzettelijke wreedheid jegens hun paarden, maar ook wil ik aandacht vragen voor de vele belastende behandelingen die we onze dieren laten ondergaan. Doen we dat voor ons paard? Of doen we dat voor onszelf omdat we ons gemis of ons schuldgevoel eigenlijk belangrijker vinden dan het leven van ons paard voor zichzelf?

Munchhausen by proxy wil zeggen ingebeelde of zelf toegebrachte ziektes en verwondingen bij anderen veroorzaken om zelf aandacht te krijgen. Verreweg de meeste mensen lijden natuurlijk niet aan deze stoornis!

Wikipedia zegt: “Kenmerkend voor Munchhausen by proxy ( MBP) is dat de pleger om persoonlijke aandacht van medische hulpverleners vraagt, door een aan zijn zorg toevertrouwd kind, ouder(s) (vader of moeder) of soms ook huisdier ziektes, kenmerken van ziektes, of verwondingen toe te brengen en als patiënt aan deze hulpverleners aan te bieden. In sommige gevallen is de dader zelf een zorgverlener die patiënten of kinderen professioneel geruime tijd onder zijn of haar hoede heeft.” Het is dus al bekend dat ook dieren slachtoffer kunnen worden van deze stoornis van een mens.

Hoe dat gaat verder: “Voor hulpverleners en medici is het vaak moeilijk om er achter te komen of een kind, zorgbehoevende of huisdier slachtoffer is van een ouder, hulpgever of verzorger die lijdt aan het syndroom. Een complicerende factor hierbij is, dat de arts of dierenarts vaak niet de enige is die meermalen geconfronteerd wordt met de steeds chronisch ziek blijvende persoon/het huisdier, doordat de lijder aan het syndroom vaak meer medici en hulpverleners bezoekt. Daardoor raakt de dossieropbouw gefragmenteerd. Daarnaast is een karakteristiek element van lijders aan dit syndroom, dat ze altijd zullen blijven ontkennen, zelfs als ze direct worden geconfronteerd met bewijs tegen hen (zoals filmbeelden). Voor de herkenning van het syndroom is het belangrijk alert te zijn op een al te “gewillige” moeder die zonder protesten telkenmale haar kind voor belastende of pijnlijke medische verrichtingen aan de medici ter beschikking stelt.

Natuurlijk willen veel paardeneigenaren ver gaan voor hun geliefde dier. Ze hebben veel geld over voor operaties of andere behandelingen. En net als in de medische mensenwereld, kan er steeds meer gedaan worden om het leven te verlengen of te verbeteren. Het lijkt of we geen keuze meer kunnen maken om bijvoorbeeld niet te behandelen. Ik weet nog dat ik ooit met een oude cavia die waarschijnlijk een hersenbloeding had gehad en verlamd was naar de dierenarts ging. Hij begon over mogelijke behandeling die ze konden proberen maar waarschijnlijk niet succesvol zou zijn. Ik vroeg toch maar om een spuitje, maar voelde me best even opgelaten daardoor. Wat zou ik het diertje anders aangedaan hebben!

Ongetwijfeld beïnvloedt dit ook in hoe we keuzes maken voor onze paarden in het medische circuit. We beseffen ons misschien niet eens hoe we vanuit onze gedachtenwereld ook een beslissing nemen voor een anders ingesteld wezen als het paard. Behandelingen met langdurige boxrust, meerdere operatieve ingrepen met de nodige gevaren rond narcose en pijn. Het paard kan niet anders dan zich onderwerpen, ook als onze bedoelingen goed zijn, maar de uitwerking desastreus voor het paard. Maar hoe zou het dier zich voelen, afgesloten van zijn kudde, niet aan zijn eigen impulsen gehoor kunnen geven en niet zijn basisbehoeften kunnen beleven?

Wat doet dat met hun mens? Om even te chargeren en nogmaals niet om iedereen te beschuldigen van eigenbelang: Ze krijgen veel aandacht en waardering vanuit hun omgeving. “wat heb je toch een pech met je paard”, tot “Wat geweldig van je dat je zoveel voor hem doet”! “Hoe kan het toch dat jou dit weer treft”. Ze hebben veel overleg met de paardenartsen: hun paard is bijzonder, wordt van Utrecht tot Emmeloord besproken door professoren en ze staan voor een raadsel! Soms krijgen opeenvolgende paarden van dezelfde eigenaren inderdaad dezelfde klachten, kissing spines bevoorbeeld, koliek, of been en hoefproblemen. En ook is soms te zien dat die kwalen te maken hebben met de manier van rijden of houden van het dier. Gaat dat dan bewust? Dat durf ik zeker niet te beweren, maar soms ook kan hun eigen te kort schietende of selectieve kennis wel die problemen in de hand werken of zelfs veroorzaken. En dan heb ik het nog niet eens over hun eigen psychische problemen die op het paard worden geprojecteerd!

Persoonlijk heb ik enige moeite met mensen die zeggen: “Je wilt alles gedaan hebben en je niet schuldig voelen”. Maar ook ergens wel waardering dat ze zo veel voor hun paard over hebben. Toch vind ik het eigenlijk van veel meer van belang om te kijken en in te schatten hoe het paard zich voelt in de situatie en vanuit daar besluiten nemen. Mijn schuldgevoel is mijn probleem en heb ik mee te dealen, daar hoeft mijn paard niet de dupe van te worden. En ja, een keuze maken voor inslapen of niet verder behandelen in plaats van doorgaan en hoop houden doet pijn, heel erg veel pijn.

Wat is mijn doel nou met dit stukje? Het is zeker niet bedoeld om je paard maar in te laten slapen als het eventjes tegen zit. Maar wel om altijd zelf goed na te gaan van waaruit je keuzes maakt en hoe het paard dat zou doen. En ten tweede over de noodzaak om jezelf goed te leren kennen en begrijpen zodat je je paard niet opzadelt met je eigen problematieken.

Josien Willemsen

Over Redactie

De redactie van Paardvisie schrijft over alles dat met paarden, paardenmensen en (buiten)leven met paarden te maken heeft. Je bereikt de redactie door te mailen naar info@paardvisie.nl

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoondVerplichte velden zijn gemarkeerd *

*