Home / Nieuw / ‘Het eerste dat ik deed, was de paarden mijn excuses aanbieden voor fouten die ik vroeger heb gemaakt.’

‘Het eerste dat ik deed, was de paarden mijn excuses aanbieden voor fouten die ik vroeger heb gemaakt.’

Anky Oosterhuis ging vroeger anders om met paarden dan nu. Nu ze een verbinding met ze aangaat op gevoelsniveau, voelt ze zich weer helemaal thuis bij de paarden. Ze schreef haar verhaal op voor de Minor Paard en Hulpverlening als onderdeel van haar bachelor opleiding Creatieve Therapie bij Stenden Hogeschool, Leeuwarden. Zij maakte ook de illustratie bij dit persoonlijke verhaal. ‘Het lukt me steeds beter om me op hen af te stemmen.’
Het eerste wat ik deed toen ik deze paarden weer opzocht, was mijn excuses aanbieden voor de fouten die ik vroeger heb gemaakt. Ik vertelde ze dat ik ze nooit kwaad heb willen doen, maar dat ik fouten maakte omdat ik niet de kennis had die ik inmiddels wel had opgedaan. Dat betekent niet dat ik nu geen fouten meer maak, maar wel dat ik geleerd heb van fouten die ik eerder maakte. Daarna ben ik, zoals ik eerder schreef, op gevoelsniveau een verbinding met ze aangegaan. Ik liet ze in hun waarde en ik had geen verwachtingen van ze. Ik vroeg ze alleen om hun eigen ding te doen en of ze toestonden dat ik daarbij zou zijn. En dat mocht. Al snel voelde ik mij weer helemaal thuis in de kudde. Ik volgde de paarden, als zij gingen grazen, zat ik bij ze in het land en onderzocht ik het gras. Als zij gingen drinken, liep ik met ze mee om te voelen hoe koud het water was. En als zij elkaar gingen krabben, krabde ik mee. Ik volgde ze de hele dag om hun leefwijze te kunnen begrijpen. Dit heb ik een aantal keer gedaan. Ik merkte dat ik de paarden en hun gedrag beter begon te begrijpen. Het lukte steeds beter om me op hen af te stemmen.

Er is een recente ervaring die ik wil beschrijven omdat ik toen écht ervoer hoe het is om een verbinding te hebben met de hele kudde. Ik was bij de paarden in hun paddock, waar ze net hun eten opgegeten hadden. Een deel van de kudde vertrok naar het weiland. Ik volgde die paarden en een ander deel van de kudde liep na mij ook naar het weiland. Om van de paddock naar het weiland te lopen, moesten we een stuk door de modder en plassen water. Daarbij was het belangrijk om langzaam en bedachtzaam te lopen om te voorkomen dat we vast bleven zitten in de modder. Toen ik het deel met modder had gepasseerd, voelde ik mij heel vrolijk en energiek. Ik kreeg zin om te rennen en te spelen. Dus zette ik het op een lopen. Ik verwachtte niet dat de paarden mee zouden doen omdat de meesten heel rustig zijn en het niet snel op een lopen zetten. Er was één paard, een jonge, energieke merrie die met mij mee begon te doen. Ze rende achter mij aan en haalde mij in. Vervolgens rende ze op de andere paarden af, en zij begonnen ook mee te rennen. Als laatst sloot de leidende merrie aan. De paarden renden natuurlijk veel harder dan ik, dus zij namen de buitenbocht terwijl ik in het midden van de wei de binnenbocht nam. Toen ik omkeerde, keerden de paarden ook om.

Al snel was ik buiten adem, dus ik stopte om bij te komen, De paarden stopten ook en samen stonden we even uit te rusten. Na een tijdje kreeg ik weer zin om te spelen. Ik zocht de jonge merrie op omdat ze de eerste keer begon met mij te spelen. Ik rende even op haar af en liep dan weer achteruit. Nadat ik dit een paar keer deed, ging de merrie er op in en sprintte ze weg. Daarmee volgde een jonge ruin haar, en al snel deden alle paarden weer mee.

Het was heel bijzonder om samen met de paarden te mogen spelen. Er was zoveel vreugde en ik voelde mij ontzettend gelukkig. Het was één van mijn mooiste ervaringen met paarden. Ik heb eerder veel paardgereden en daarbij probeerde ik de verbinding aan te gaan met paarden, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik die verbinding nu pas echt kan aangaan. Deze verbinding en het contact dat ik nu met ze heb is voor mij heel waardevol en het zorgt ervoor dat ik het rijden eigenlijk helemaal niet mis. Contact met paarden, op de grond of op hun rug, is voor mij genoeg. Ik ben de paarden heel dankbaar dat ze mij toestonden om deel uit te maken van hun kudde en de verbinding met hen aan te gaan.

Anky Oosterhuis

Over Redactie

De redactie van Paardvisie schrijft over alles dat met paarden, paardenmensen en (buiten)leven met paarden te maken heeft.
Je bereikt de redactie door te mailen naar info@paardvisie.nl

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoondVerplichte velden zijn gemarkeerd *

*