Home / Blogs / Marjan Tulp – Ongelukkige diagnose door de ‘paardenmens’

Marjan Tulp – Ongelukkige diagnose door de ‘paardenmens’

Terloops meldt de stalhouder, kijkend naar je paard: ‘het zou me ook niet verbazen als hij hoefkatrolontsteking had’. Bam! Daar gaat je innerlijke rust. En je nachtrust. Uren later heb je er alles over opgezocht op internet. Je herkent veel van de verschijnselen. Zou het dan toch? Nee, je paard is niet kreupel, hij loopt wat gevoelig en stijfjes na een kneuzing in de hoef. Maar hoefkatrolontsteking, zou hij dat hebben? Help!

 

Zie je wel! Hoefkatrolontsteking!

Zie je wel! Hoefkatrolontsteking!

Het lijkt me een goed plan dat iedereen die geen medische achtergrond heeft, en ook niet over röntgen-ogen beschikt, geen medische oordelen over andermans paard gaat vellen.
Gewoon mee stoppen, niet meer doen. Klaar, over, punt er achter.

Het probleem is dat degene die dit zegt, best wel autoriteit heeft. Althans, zo ervaar je dat als paardeneigenaar. Het is de staleigenaar. De tandarts. De instructeur. De hoefsmid. De fysiotherapeut. Of de zadelpasser. Ze staan er wat zelfverzekerd bij als ze de nonchalante opmerking laten vallen en ze weten het zo te zeggen dat het net je zwakke punt raakt: het welzijn van je paard.

Bam. Weg nachtrust.

Pijn is de grens die je niet moet overschrijden bij je paard, vertelde gedragsdeskundige dr. Kathalijne Visser mij eens. Kreupelheid is daar een voorbeeld van, kreupelheid is altijd pijn.
Vermoed je dat je paard pijn heeft, ga dan naar de paardenarts en laat een diagnose stellen. Het is dus jouw verantwoording als paardeneigenaar om te letten op je paard en passende actie te ondernemen.

Een deskundige uit een ander vakgebied, die geen medische achtergrond heeft, hoort, als jij zelf twijfels hebt over je paard, te reageren met: ‘als je vermoedt dat je paard iets heeft, moet je naar de dierenarts gaan.’
Deskundigen moeten alleen iets zeggen over datgene waar ze verstand van hebben. Kwestie van schoenmaker en leest.
Diagnoses zonder onderbouwing, die komen uit het feit dat iemand zichzelf een ‘paardenmens’ vindt, zijn geen diagnoses. Dat is gissen.

Het is natuurlijk al helemaal van de pot gerukt als het een ongevraagde diagnose is. De paardeneigenaar vraagt niks, en de ‘deskundige paardenmens’ laat zomaar vallen ‘het zou me niet verbazen dat hij kissing spines heeft’.

Een dierenarts heeft jarenlang gestudeerd op fysiologie, op anatomie op ziektes, op diagnoses stellen en op bewegingsleer. Hij of zij beschikt over de juiste apparatuur om tot een diagnose te kunnen komen. Daarbij doet hij of zij de hele dag niet anders en heeft dus de juiste ervaring.

Ik hoorde al eens over een bekende trainer die ervan overtuigd was dat het paard dat hij voor zich zag, last van de eierstokken had. Het was een ruin.
Ook mijn paard, want het verhaaltje waar ik mee begon is waargebeurd, bleek zelfs op 17-jarige leeftijd fantastisch te zijn op de röntgenfoto’s en de scans van zijn pezen waren ook goed.
Niks hoefkatrolontsteking. Ik heb voor niks wakker gelegen.

Natuurlijk moet je als paardeneigenaar zelf ook bedenken aan wíe je een gezondheidsvraag over je paard stelt. Aan je pensionstalhouder of je instructeur? Besef dat het geen dierenarts is.
Aan  je tandarts vraag je ook niet waarom je ogen zo slecht worden, toch? En je schoenverkoper vraag je ook niet of hij denkt dat die pijn in je knie door je meniscus komt?
Maar dan nog moet degene aan wie de vraag gesteld is de verstandigste zijn. Doe schoenverkoper gaat je heus niks over je meniscus zeggen. Daar komt dus die uitdrukking van die schoenmaker en die leest vandaan.

Dit is mijn oproep aan (al dan niet zelfverklaarde) deskundigen: als je niet gestudeerd hebt voor dierenarts, stel dan geen medische diagnoses of andere diagnoses die buiten je vakgebied liggen.
Ja, je zou zelfs gelijk kunnen hebben. En ja, de dierenarts kan er naast zitten.

Maar meestal is het andersom.

Dus deskundige, voorkom ruis, onrust of zelfs onnodige dierenartskosten. Begeleid de paardeneigenaar alleen met datgene waar je eigen deskundigheid ligt.
Je op je eigen vakgebied richten is niet meer en minder dan een kwestie van professionaliteit.
Je bent pas echt een deskundige, als je alles van je eigen vakgebied weet. Uit onderzoek blijkt dat het 10.000 uur kost om ergens deskundige in te worden. Besteed liever wat extra uurtjes aan je eigen vakgebied en zorg dat je daarover echt álles weet.
Laat iedereen vooral doen waar hij verstand van heeft. Dan kan de paardeneigenaar ook weer rustig slapen.

Marjan Tulp

 

 

 

 

 

Over Marjan Tulp

Marjan Tulp (1967) bedacht als tiener dat het een goed plan zou zijn om een opleiding te gaan doen en niet ‘in de paarden’ te gaan. Ze wou dan een goede baan zodat ze haar paard kon onderhouden. Ze deed eerst HBO, toen communicatiekunde (RUG), twee jaar ORUN en de juryopleiding. Wedstrijden reed ze ook, vooral dressuur (t/m ZZ-licht) en ze mocht, met dank aan uitstekende springpaarden, twee keer Z-springen starten. Hetgeen ze niet durfde. Tegenwoordig rijdt ze internationaal recreatie (lees: buitenritten in het grensgebied met Duitsland). Ze schreef voor alle grote paardenbladen en websites en was hoofdredacteur van Bit, Horses.nl en Dressuur. Marjan kan niet slapen als er blogs, leuke ideeën of artikelen in haar hoofd beginnen te ontstaan. In 2014 verscheen haar eerste boek: Leandro, een avonturenroman over een paard. Ze ziet haar paard Merlijn (1994) als haar beste vriend en inspiratiebron. Hij ziet haar als zijn favoriete mens en chef catering.

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoondVerplichte velden zijn gemarkeerd *

*