Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
Home / Blogs / Sandra van den Hof – Dierenmishandeling

Sandra van den Hof – Dierenmishandeling

In de basis is iedereen ertegen. Dat is dan tenminste iets waar we het over eens zijn. Maar er is een groot grijs gebied en waar exact ligt die grens? Dat bepaalt een ieder voor zich. De één neemt het iets minder nauw dan de ander, kan dat, mag dat? Het meest voor de hand liggende onderwerp in deze kwestie is toch wel de Tennessee Walker en de manipulaties die men toepast. Het meest in het oog vallende zijn de ‘stacks’ of ‘klompen’ die de paarden in een onnatuurlijke hoefhouding plaatst waardoor ze benen hoog optillen.
Maar wat verstaan we nu eigenlijk onder dierenmishandeling? Wikipedia zegt het volgende:

Dierenmishandeling omvat alle niet noodzakelijke handelingen en alle verwijtbare nalatigheden van mensen, waardoor dieren pijn aangedaan, letsel toegebracht, of ernstig in hun welzijn benadeeld worden. De term “dierenmishandeling” wordt ook in meer enge zin gebruikt, namelijk ter aanduiding van een strafbaar feit, dat zich voordoet, wanneer bij de behandeling van dieren een of meer strafrechtelijke regels, die op dit gebied gelden, worden overtreden.

Kortom, een redelijk vage omschrijving en dierenmishandeling wordt afhankelijk van de wet bepaald, die is niet overal gelijk is wereldwijd bekeken. En juist daar ontstaat de discussie, naast het feit dat er ook nog eens lokale tradities bestaan zoals bv de “Big Lick” oftewel Performance discipline bij Tennessee Walking Horses maar ook het bekende stierenvechten in Spanje.

12939670_10205951116592468_2108880041_n

Douglas Todd en Phantom Mark, 16 maanden oud.

De foto’s die momenteel de wereld rond gaan van Douglas Todd en Phantom Mark roepen afgunst op bij 99% van de lezers die van deze tak van sport houden. Overduidelijk een jaarling (16 maanden op moment van foto), geforceerd in een onnatuurlijke hoefstand door stacks, kettingen die tegen de kogel ketsen bij elke stap, het hoofd vastgezet met een tie down en half blinders op zodat het dier amper nog wat ziet. Niet te vergeten een kanonnen groot zadel die het arme dier bedekt van voor de schouder tot over de nieren. Daar bovenop het gewicht van de ruiter, de plaats waar de ruiter zit en ga zo maar door. Te ziek voor woorden.

De beelden wekken overal verontwaardiging op, behalve dan waarschijnlijk lokaal in Tennessee en Kentucky bij de mensen die juist deze ‘sport’ uitoefenen. Toch zal zelfs Douglas Todd het momenteel wat minder makkelijk hebben nu hij onbedoeld de wereld rondreist en een celebrity wordt.
Goed, hier is nagenoeg iedereen wel op tegen, dat is duidelijk. Of het paard nu 1, 2, 3, of 6 jaar oud is, de gemiddelde Europeaan keurt het gebruik van stacks af. Hoe jonger het paard, des te gruwelijker de mishandeling.

Met de komst van Internet en met name Facebook lopen de discussies regelmatig hoog op. Nooit eerder werden berichten zo snel wereldwijd gedeeld dan anno 2016. Toen ik kennis maakte met de Tennessee Walker in de jaren ’90 kon je hooguit een Big Licker tegenkomen in het verenigingsblad van het Amerikaanse stamboek. In de Benelux waren er destijds amper 5 leden dus de kans was minimaal. Vorige week al kwam ik in Amerika de eerste beelden tegen van Douglas Todd op zijn 16 mnd jonge jaarling. Potverdorie, dat is een baby! Mijn hart huilt bij het zien van zo’n foto. Met ingehouden adem keek ik toe hoe snel dit bericht werd opgepikt door de media en vervolgens in no time de hele wereld rond ging. Ergens had ik gehoopt dat Europeanen dit beeld bespaard zou blijven, anderzijds kan er niets veranderen als er geen ruchtbaarheid wordt gegeven. Iedereen weet ongetwijfeld dat er paarden met 2 onder zadel gaan. Dat is bij Walkers maar ook bij Dravers en renpaarden, een stuk dichter bij huis dus. Om een 2-jarige op wedstrijd uit te brengen moet die al eerder onder zadel. Dat gebeurt al op 18 maanden oftewel, op 1,5 jarige leeftijd. OMG!

Daar sta ik dan met mn ‘Ranger piece’ een onderzoeksrapport geschreven door Dr. Deb Bennett. Zeer informatief over het groeien van het jonge paardenlichaam. Dat er geen langzaam en snel groeiende rassen zijn en dat de laatste gewrichten pas op 6 jarige leeftijd volledig volgroeid zijn concluderend dat zelfs op 4 jarige leeftijd inrijden nog met de nodige voorzichtigheid moet gebeuren. Wat een contrast!

In wat voor wereld leven wij toch?
Feit: Iedereen is tegen mishandeling
Feit: Er is onduidelijkheid over wat onder mishandeling valt  daardoor wordt er veel te weinig gestraft.

Kortom; er moet hier hoognodig iets aan gebeuren!

Dierenmishandeling zal, hoe spijtig ook, altijd blijven bestaan maar negeren zal de situatie niet verbeteren, integendeel. Kennisverspreiding ter voorkoming dat mensen onbedoeld met mishandelaars in zee gaan en hiermee hun commerce negatief beïnvloeden. Mensen laten weten wat er zoal gebeurd, hoe, waar en door wie. Wil je dergelijke info niet op je Facebookpagina tegenkomen? Dan block je die info maar. Mijn wens is dat de Douglas Todd’s van tegenwoordig zich niet meer in het openbaar kunnen vertonen. Van mij mogen ze veroordeeld worden, laat ze maar even achter slot en grendel nadenken over hun daden. En vervolgens een levenslang verbod voor het houden van dieren. Laat ze hun geld maar aan iets anders verdienen, als putjesschepper ofzo.

Sandra van den Hof

Meer blogs lezen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Paardvisie

Over Sandra van den Hof

Sandra van den Hof is een dierenliefhebster pur sang en begon zoals de meeste meisjes met paardrijden op jonge leeftijd. Inmiddels heeft ze zich al 20 jaar gespecialiseerd in het werken met gangenpaarden. Op haar stoeterij Pleasure Gaits in België is de benadering van zowel mens als dier gebaseerd op een holistische visie. Het welzijn en een respectvolle samenwerking met dieren staan bij haar bovenaan het verlanglijstje. “Paardrijden is als dansen, je hebt een leidende partner en een volger die in harmonie met elkaar samenwerken om gezamenlijk een eenheid te vormen.” Schrijven is een hobby, net als fotografie. Sandra springt graag in de bres voor diegene die niet voor zichzelf kunnen opkomen.