Home / Blogs / Monya Spijkhoven – Angsten overwinnen

Monya Spijkhoven – Angsten overwinnen

Dit jaar reed ik, na een afwezigheid van 2 jaar, weer mee op Horse Event 2014 en al meteen tijdens de eerste demo overviel het me: angst. Niet gewoon zenuwen, nee, angst. Letterlijk hartkloppingen en ik kreeg mijn ademhaling niet meer op orde. De voorbereidingen waren niet goed, mijn demopaard viel de dag voor Horse Event uit, ik kreeg met alle liefde een vervangend paard aangeboden, een paard dat ik niet kende en de dag van de eerste demo voor het eerst reed. Daarnaast ging ik uit van mijn jarenlange ervaring en had ik mijn verhaal niet goed voorbereid.

Dit was tijdens de demo's op het Horse Event.

Dit was tijdens een van de demo’s op het Horse Event.

Waar ik niet op gerekend had was dat routine niet meer werkte, de routines die ik in 20 jaar professie heb opgebouwd hadden me erdoor heen moeten slepen, maar omdat ik daar zonder nadenken vanuit ging kreeg ik het deksel op mijn neus. Hierdoor kwam mijn demo niet goed uit de verf, ik was dusdanig de kluts kwijt dat het verhaal dat ik vertelde los zand werd en de gebrekkige voorbereiding een gat sloeg in mijn zelfvertrouwen.

‘s Avonds in mijn bed baalde ik enorm. Zo enorm dat ik letterlijk dacht om mijn demotijd terug te geven aan mijn vriendin Fiona Meilink, omdat ik vond dat mijn plek op Horse Event niet terecht was.
Iedere keer als ik terugdacht aan de demo hapte ik letterlijk naar adem, zo slecht vond ik het. Ik begreep het ook niet, ik doe dit al jaren, waarom ging het dan toch mis?

En langzaam kwam het besef. Ik ben niet meer de persoon van 2 jaar geleden. Het verhaal van 2 jaar geleden hoort niet meer bij mij. Ik ben veranderd. Gegroeid, mag je wellicht zeggen. Toen ik de ring binnenreed overviel me als eerste een enorm gemis. Ik miste mijn vaste steun en toeverlaat, mijn Lusitanohengst Nomeado die twee jaar geleden verongelukt is. Twee handen op één buik waren we. Als ik hem bij me had voelde ik me zeker, we waren een team. Hij zat onder mijn huid. Ik realiseerde me ook dat ik altijd heb opgetreden als zijnde mijn bedrijf, maar nu was ik daar alleen, puur als mezelf. Ik kan je wel vertellen dat dat bijna naakt voelt, zo open en bloot.

De halve nacht heb ik wakker gelegen en nagedacht over wat te doen. En ineens daagde het me….
‘Vertel gewoon het verhaal van jezelf’.
Ik draai al 20 jaar mee. Ik hoef mensen niet uit te leggen hoe rijtechnische zaken werken, hoe je bijvoorbeeld een schouderbinnenwaarts rijdt. Sla een boek open of Google en je vindt overal HOE je rijdt. Ik hoef alleen maar te vertellen hoe het VOELT om te rijden. Wat er door je heen gaat, hoe je contact maakt met je paard, met jezelf, hoe je jezelf overstijgt en met een blij gezicht af stapt.
Want als ik als professional al angsten ken, en verliezen heb geleden, gemis ken en moet werken aan zelfvertrouwen, hoeveel mensen met één paard zijn er dan niet die er ook dagelijks mee worstelen?

Nou, ik ken al die stappen hoor. Ik ben niet meer dezelfde persoon als twee jaar geleden, ik groei omdat ik dingen heb meegemaakt, in een snelheid die adembenemend is. In een jaar verloor ik mijn huwelijk en mijn bedrijf, verwoestte een brand onze panden en raakte ik al mijn paarden kwijt…

En hoewel dat allemaal vreselijk is, hebben velen in meer of mindere mate hetzelfde meegemaakt. Verlies en angst en onzekerheid kennen we allemaal. En daar gaat het om. Het onderkennen dat dit in je

Ik weet hoe het VOELT om te rijden. Wat er door je heengaat.

Ik weet hoe het VOELT om te rijden. Wat er door je heengaat.

leeft, en dat je gericht aan de slag gaat om dit te ‘overwinnen’.
En ik realiseerde me dat daar mijn kracht en missie zit. Ik begeleid al jaren ruiters en paardeneigenaren , ik heb alle soorten problemen, angsten en ongelukken voorbij zien komen. Ik heb letterlijk zoveel gezien dat het ook mij beïnvloed heeft. Ik begrijp hoe het voelt. Ik ben er ook geweest, been there, done that, vallen en weer opstaan. Soms letterlijk.
Paarden rijden en houden is het mooiste wat er is. Ondanks worstelingen, twijfels, onzekerheden, pure angst, eenmaal besmet blijft het in je woekeren. Soms alles verterend, soms euforisch. Het leven met paarden houdt je een spiegel voor, een spiegel die je feilloos laat zien waar je nog aan moet werken.

De tweede en derde demo gingen echt heel goed. Ik hoefde niet meer te zoeken naar woorden, ik heb gewoon het verhaal verteld over mijzelf. Over wie ik ben en wat ik heb meegemaakt, wat het met me heeft gedaan en hoe ik eraan gewerkt heb en hoe ik daar anderen mee kan en wil helpen. En dat is soms echt wel technisch, maar hoofdzakelijk hoe je leert omgaan met je gevoelens en emoties, hoe je je paard weer gaat aanvoelen, hoe je contact houdt met jezelf, hoe je jezelf hervindt en overstijgt.
De reacties waren geweldig. Zoveel herkenning.

Voor mij was dit een belangrijke les.
Ik ging naar Horse Event 2014 en kwam als ander mens terug.

Monya Spijkhoven

Meer goede blogs lezen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Paardvisie

Over Monya Spijkhoven

Monya Spijkhoven (1968) wist als 6-jarige al wat ze later ging doen als ze groot werd: met paarden werken. Het ontbeerde haar aan ambitie om in de paardensport echt wat te bereiken, maar het paard doorgronden, daar kon ze geen genoeg van krijgen. Dat leidde naar een eigen trainingscentrum, Educatief Centrum 't Balingehof, waarbinnen paard en eigenaar op een creatieve manier leerden problemen te voorkomen en op te lossen. Momenteel combineert ze 25 jaar ervaring en al haar kennis van de klassieke rijkunst, ethiek, paardengedrag en natural horsemanship in het Paardenluisteraarschap. Als Paardenluisteraar bouwt ze intense paard - mensrelaties waarbij de nadruk ligt op vriendschap, plezier en harmonie.

15 Reacties

  1. Wat goed dat je dit met ons wilt delen!! Je zwaktes en je onzekerheden maken je mens! En juist dit maakt jou een sterke vrouw! Fijn dat wij met jou mee mogen leren.

  2. Herkenbaar!!!
    Wat mooi dat je de kracht gevonden hebt om dit wel met meer te delen.
    Dat maakt het zo mooi!

  3. Hoe herkenbaar!
    Sinds twee en een halve maand een nieuw paard, mijn hart in de keel, knikkende knieën. Met mijn vorige paard was er na 13 jaar zo’n band. Wij zijn er nog lang niet, maar wel onderweg. Het gaat op en af inderdaad, van hoofd in de wolken naar hoofd onder de dekens. Een hele klus, heen en weer geslingerd tussen: ze moet respect voor je hebben en: ze moet nog leren. Ik houd mezelf vooral voor dat we de tijd hebben. En ik hoop binnenkort rust !

  4. Jeetje Monya, wat een verhaal. En wat moedig en mooi dat je het zo gedeeld en opgeschreven hebt! Ik wens je veel succes! Nu snap ik nog meer waarom je zo voor Diesel viel…

  5. Marije Rauwerda

    Hoi Monya, dank je voor het delen! Wat is er veel gebeurd in 2 jaar zeg, niet te geloven. Ik denk dat je voor velen een inspiratiebron bent. Dank je voor het delen en ik hoop je nog eens te ontmoeten.
    Groeten Marije (die ook ook hoog nodig weer eens een blog moet schrijven…)

  6. Ha Monya…….hoe herkenbaar maar ook jouw dankbaarheid en respect naar je paarden herken ik……wat geven ze veel en wat vertellen ze veel………..vooral als je wil luisteren. Verliezen van een dierbare vriend, opbouwen van een nieuwe relatie met een nieuwe (paarden)vriend of meer nog metgezel…………pijnlijk, beangstigend maar ook mooi en verdiepend
    hartelijke groet
    Coby

  7. Herkenbaar, ik zit er midden in. Ik heb na het overlijden van mijn Gentle drie jaar lang niet gereden. Ik schreef een boek over mijn ervaringen met Gentle (www.haenens.nl). Ik ging voor dit paard, kreeg een zeer intense band, maar was het ook een paard wat heftig was in alles. Na een jaar of 4 viel ik een aantal keer van haar af, door onvoorspelbaar schrikken. Voorheen kon ik mij altijd weer in het zadel “wurmen”, hangend aan haar hals. Met het vallen was het onverwoestbare vertrouwen in haar beschadigd. Sinds twee jaar heb ik een haflinger (merrie), zij is niet makkelijk, maar na twee jaar grondwerk heb ik veel bereikt. Ze wordt nu bereden door een ervaren ruiter en dit gaat goed. Het paard is niet het probleem maar ik, ik heb enorme angst om te rijden, de eerste keer op een (ander) paard aan de longe, tranen over mijn wangen van angst. Daarna een buitenrit op mijn haflinger in een rustige groep, ze was super, maar ik kon niet ontspannen. Ik heb nu besloten voorlopig niet te rijden en vooral weer te genieten van haar, vanmorgen heerlijk los gewerkt en verbinding gemaakt. Ik heb zeker wel vertrouwen in de toekomst, maar moet geduld hebben en niets forceren. Monya dank voor het delen, het helpt mij zeker om positief te blijven!

  8. Hey Monya, welkom bij de mensenhulpverlening met behulp van paarden en hoe je juist jezelf daarin inzet! Leuk om te zien dat de minor jou ook op die manier beinvloedt!!

  9. Respect dat je op deze manier wilt delen. Dit wordt vaak niet besproken maar meer over de technische kant. Ik heb zelf sinds een half jaar weer een nieuw paard (quarter ruin, 3,5 jaar) en het is zeker niet altijd makkelijk. Maar ik heb er wel voor gekozen om in de spiegel te kijken die hij mij aanbied en dit is vaak erg confronterend maar ik heb al zoveel van hem geleerd. Mijn eigen grenzen, dat ik dingen stap voor stap moet doen en dicht bij mezelf moet blijven. Hier wijst hij me iedere dag weer op! Afgelopen zondag heb ik voor het eerst volledig zonder angst gereden! Verder doe ik veel grondwerk met hem om onze band te versterken! Het is niet altijd makkelijk en inderdaad veel ups en downs maar zeker de moeite waard want ik zou niet kunnen leven zonder de liefde van een paard!

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoondVerplichte velden zijn gemarkeerd *

*