Home / Blogs / Miriam Nieuwe Weme – Penny

Miriam Nieuwe Weme – Penny

Paarden blijven voor de buitenwereld een fascinerend gespreksonderwerp. Sommige gesprekken voer je zelfs verschillende keren. Met verschillende mensen. En niet per se omdat je dat zelf wilt. Een gesprek dat ik opvallend vaak voer, gaat altijd ongeveer zo:
De ander: ‘En doe je dan nog wat aan sport?’

Terwijl ik haastig een diplomatiek antwoord zoek omdat ik allergisch ben voor alles wat naar sport ruikt en de ander over het algemeen net een marathon achter de rug heeft, volgt dan vaak al de conclusie: ‘O ja, jij reed toch paard? Dat is ergens toch ook wel iets van sport?’

Miriam met Blacky. (foto: Hypofocus.nl)

Miriam met Blacky. (foto: Hypofocus.com)

Ik zie de bui al hangen en antwoord gepijnigd: ‘Nou, rijden… Ik train ze wel. Maar dan vanaf de grond. In vrijheid. Kunstjes en zo. Apporteren, piaffe, zitten… ‘ Vage blik van de ander, dus om nog iets van mijn waardigheid in ere te herstellen verduidelijk ik: ‘Ik loop dus zelf.’

‘Dus je rijdt niet? Terwijl je wel een paard hebt? Waarom koop je dan geen hond, die is intelligenter dan loop je ook en het is nog goedkoper ook?’

Ik: ‘Nou ja, het zijn niet echt paarden, maar pony’s.’

‘En daar kun je niet op zitten?’

‘Blacky en Sjors zijn shetlanders, dus ongeveer net zo hoog als een gemiddeld aanrecht en net iets minder stevig, dus nee. En Speedy is een Welsh C-pony dus ook wat aan de kleine kant, maar…’ weet ik triomfantelijk de kritische tegenover me vakkundig te onderscheppen, ‘Jeppe is een Tinker en op hem ben ik weer begonnen met rijden.’

 

‘O. En zijn die allemaal van jou?’

‘Blacky en Sjors wel.’

‘En die anderen?’

Kijk. Dat is hem dus. De onvermijdelijke vraag. Ik zucht. ‘Dat zijn mijn verzorgpony’s.’

Je bent eenendertig jaar oud. Je hebt een baan, een vriend, twee pony’s en binnenkort een eigen huis. Als je die mijlpalen hebt bereikt, dan zijn er volgens de wereld bepaalde dingen die niet meer kunnen. Bijvoorbeeld verzorgpony’s hebben. ‘Noem het dan op zijn minst verzorgpaarden,’ zei een vriend. ‘Of anders  “paarden die ik train”.’ Maar verzorgpony’s, dat is ernstig. Sorry, maar je bent eenendertig. Hoe Pennymeisje wil je nog klinken .’

Nu moet ik bekennen dat ik wel enige trekjes van een Pennymeisje heb. Zo heb ik als trainer die in vrijheid, zonder tuig traint inmiddels een klein museum aan hoofdstellen verzameld, gewoon omdat ze zo mooi zijn. Mijn innerlijke Penny huppelt elke twee weken naar de brievenbus om daar de Penny uit te halen waar zij twee jaar geleden abonnee van werd. En toegegeven, het huis waar mijn innerlijke Pennymeisje binnenkort naartoe vertrekt ligt niet alleen vijf minuten dichter bij het huis van mijn vriend, maar vooral ook dertig minuten dichter bij mijn verzorgpony’s. Mijn vriend en ik hebben stilzwijgend besloten dat we tegenover de buitenwereld vooral de vijf minuten dichter bij hém benadrukken. Maar verzorgpony’s blijven verzorgpony’s. Dus wat wil de mens nog meer?

Ik ben eenendertig jaar oud. Ik heb een baan, een vriend en heb twee verzorgpony’s. De wereld kan de pot op. Ik ben een Pennymeisje.

Miriam Nieuwe Weme

Over Miriam Nieuwe Weme

Miriam Nieuwe Weme is 31 jaar, heeft twee shetlanders, twee verzorgpony’s en een vriend. Ze schreef het handboek Vrijheidsdressuur (www.vrijheidsdressuur.info) en het mandalakleurboek Mandalapaarden (www.mandalapaarden.nl) en blogt regelmatig over de avonturen met haar pony’s en dressuur in vrijheid op www.facebook.com/dressuurinvrijheid

Een reactie

  1. Blancquaert Nancy

    Beste Miriam, Ik ben aan de hand van jouw boek mijn 5-jarige c-pony aan het opleren. Nu zijn we bezig met apporteren. Eerst deed ik het met een lap stof maar die nam ze niet graag vast. Nu doen we het met zo’n verkeerskegel. Doe neemt ze graag vast maar ze schud ermee en gooit hem dan weg. Wanneer ik in mijn vingers knip en ze de kegel toevallig niet eerst weggooit, schud ze er zo hevig mee dat ze mij hand pijn doet. Suggesties om dit af te leren?

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet getoondVerplichte velden zijn gemarkeerd *

*